Wat de landingsbaanverlichting de piloot vertelt
Veldverlichting is een kleurgecodeerd instrument dat vanuit de lucht wordt gelezen. Witte randverlichting wordt oranje op de laatste zeshonderd meter; middenlijnverlichting wisselt rood en wit af in de laatste negenhonderd meter en wordt effen rood voor de laatste driehonderd; groen markeert waar de landingsbaan begint, rood waar deze eindigt. Niets is decoratief.
Op die manier gelezen, is de verlichting geen systeem om te memoriseren, maar een aftelling die een piloot vertelt hoeveel landingsbaan er over is, zonder één blik in de cockpit. Leerlingen die de kleuren als een lijst leren, vergeten ze; leerlingen die ze leren als resterende afstand, onthouden ze wel. Bewust is alles weggelaten wat verward kan worden met operationele autoriteit: naderingsminima, specifieke luchthavenprocedures en elk cijfer waarop een piloot zou kunnen vliegen, hoort thuis in de AIP en het operationele handboek, niet in een trainingsuitleg.
De template verdeelt het onderwerp in negen scènes: één die het naderingsgezichtspunt vaststelt, vier die de lichtgroepen behandelen in de volgorde waarin een piloot ze tegenkomt, één over de naderingshellingindicator en wat twee rode en twee witte betekenen, één over hoe het beeld verandert bij slecht zicht, één over de kleuren van taxibanen en waarom ze verschillen, en één over hoe een gedeeltelijke verlichtingsstoring eruitziet.
