Wat een versiebeheerproces moet voorkomen
Een versiebeheerproces beantwoordt één cruciale vraag: welk bestand is de meest recente versie? Zonder dit proces eindigt een team met drie documenten genaamd 'definitief', opgeslagen op twee locaties, en ontdekt de persoon die het verkeerde bestand bewerkt dit pas nadat het werk is voltooid.
Elke regel in een versiebeheerproces vloeit voort uit die ene vraag. Daarom falen uitgebreide systemen en overleven korte, bondige regels. Een team volgt vier regels, maar geen elf. De ontwerpbegrenzing is dus onthoudbaarheid, niet volledigheid. Alles wat software vereist – zoals branching, merging en repository-workflows – is bewust uitgesloten; dit lost een ander probleem op voor een ander publiek en zou de video voor dit onderwerp te complex maken.
De template presenteert dit in zes scènes: één over de kosten van het niet weten welk bestand actueel is, één over het kiezen van één opslaglocatie, één over een naamgevingsregel die kort genoeg is om te onthouden, één over versienummering en wanneer een nummer verandert, één over het toewijzen van een eigenaar per document, en één over archiveren in plaats van verwijderen.
