Wat gebeurt er met een e-mail die niemand kan oppakken?
Een e-mail waarop geen actie kan worden ondernomen, is er een waarbij het verzoek verborgen zit onder de context. De lezer opent de e-mail, scant naar wat er van hem wordt verwacht, vindt het niet in de eerste twee regels en sluit de e-mail om er later mee aan de slag te gaan. Dit 'later' is de oorzaak van de meeste interne vertraging.
De schrijver weet bijna altijd wat hij wil en plaatst dit uit beleefdheid als laatste, waarbij hij eerst de argumenten opbouwt voordat hij de vraag stelt. Die volgorde werkt in een brief, maar faalt in een inbox met negentig berichten, omdat de lezer aan het triëren is in plaats van aan het lezen. Echte correspondentie is volledig uit de video weggelaten: interne discussies die als voorbeeld worden gebruikt, moeten worden herschreven als fictief, omdat een trainingsmodule jarenlang circuleert en de mensen in de discussie geen toestemming hebben gegeven om als casestudy te dienen.
De module is opgebouwd uit negen scènes: één over hoe een werk-inbox daadwerkelijk wordt verwerkt, twee over onderwerpregels die de scan overleven, twee over het eerst plaatsen van het verzoek en daarna de context, één over de deadline en wat deze geloofwaardig maakt, één over de toon in korte berichten, één over wanneer je helemaal geen e-mail moet sturen, en één over de reactie die een discussie afsluit.
.PNG)
.PNG)
.PNG)
